Zachód Abgarowicza („Lewy”) – Maj 2103

To było mocne zakończenie sezonu. Po „zaliczeniu” Zachodu Abgarowicza trochę się rozbestwiłem i stwierdziłem że kurcze jest forma, jest warun, pora więc na pierwszą w życiu „szósteczkę”. Wybór padł na zjazd z grani Cubryny zachodem zwanym potocznie „Lewym Abgarowiczem”. Kilka szybkich wiadomości na fejsbogu i do wyjścia dołączyli Piotr i Maria. Podejście pod Zadnią Galerię Cubryńską było ze względu na panujący upał dość ciężkie, na szczęście przewodził nam senior rodu Strzelskich (nie ma to jak cisnąć po śladach:D) co ułatwiło nam kapkę ostatnie metry. Przyzwyczaiłem się już trochę do tego że niektóre zjazdy wyglądają na łatwiejsze niż w rzeczywistości. Nie inaczej jest z Lewym Abgarowiczem. Do wylotu wielkiego „Y” wszystko idzie gładko a problemy pojawiają się później. Tym razem trochę zaskoczyła nas twardość śniegu na podejściu.

Mimo stosunkowo wysokiej temperatury było dość twardo. Kilka ostatnich dni było mocno chłodnych (kapkę świeżego śniegu trafiliśmy u góry) , do tego z rana zachód nie jest wystawiony na działanie słońca i to spowodowało że i rakami i czekanami trzeba było mocno pracować. I tu podziękowania dla Marii za ciśnięcie z przodu i robienie stopni, bo powiem szczerze że miękkie buty snowboardowe nie robią takiej roboty jak narciarskie skorupy. Po drodze mieliśmy okazję dobrze się przyjrzeć trasie zjazdu i ocenić trudniejsze miejsca i okazuje się że jest ich kilka. Pomijając fakt że wszystkie wyeksponowane zachody są same w sobie trudne, tu mamy jeszcze parę „ekstrasów”. Najgorszy z nich znajduje się w dolnej części zjazdu (kilkanaście metrów przed połączeniem się obu zachodów) i jest to formacja w kształcie lejka, której wylot kończy się wiadomo gdzie. Tam nachylenie ekspozycji sięga spokojnie 70 stopni a rzut oka w dół „lejka” może zakończyć się zawałem. W połowie znajdziemy też lekki garb z przewężeniem (przewężenie sezonowe i wynikające z warunków śniegowych o tej porze. Sama góra jest stosunkowo łatwa, choć nam do samej grani zabrakło kilkanaście metrów za sprawą wytopu z oblodzonymi skałami (próbowałem tam cisnąć ale nawet raki nie dawały rady na „polukrowanych” skałach).

Jak zawsze w takiej sytuacji jest delikatny niedosyt, ale niestety czasem trzeba wiedzieć kiedy odpuścić. Przy dobrym warunku śniegowym zdecydowanie polecam ciśnięcie do końca, bo zyskujemy parę przyjemnych metrów do „rozjazdu”.

Sam zjazd był dla mnie przyjemny i jako że cisnąłem trawers na krawędzi FS stosunkowo łatwy. W kilku miejscach da się „pokręcić”, choć głównie jest to konkret trawers. Krawędź trzymała pewnie, acz w okolicach „lejka” raz poczułem że odpuściła na chwilę ( i tu moja wina bo chyba za pewnie się poczułem i na upartego chciałem jeszcze jeden skręt machnąć). W jednej chwili gatki zrobiły się cięższe (wiadomo że ze strachu :D) co zaowocowało właściwym dociążeniem krawędzi. Dół bez większych przygód za to z gigantowymi skrętami bo warun był naprawdę świetny.

<
Na zdjęciu powyżej Maria z Piotrem, a pomiędzy nimi wspomniany lejek. Dalszy etap zjazdu prowadził bardzo przyjemnym i łagodnym Mnichowym Piargiem aż do Stawu Staszica.

Zjazd dość trudny i technicznie i psychicznie (dla mnie zwłaszcza podejście). Długie trawersy z mocną ekspozycją potrafią dać w kość.  Polecam wytrawnym i rozjeżdżonym już osobnikom. Przy okazji dziękuję Marii, jej tacie (i jego znajomemu) i Piotrowi za przepiękny dzień, wsparcie, foty, ślady, podwózkę, klimat i w ogóle :) Foty Maria Strzelska, Piotr Śnigórski i ja. Poniżej troszkę danych (żródło: „Narciarstwo Wysokogórskie w Polskich Tatrach Wysokich” Karola Życzkowskiego i Józefa Wali)
TR 6

Średnie nachylenie: 36 stopni (ekspozycja miejscami około 60-70 stopni)

Deniwelacja: 230 m

Dł. zjazdu: 400 m

Marek Kurzeja

Podziel się: